A arquitectura e o urbanismo do Arco Atlántico foron moldeados por infraestruturas litorais e mariñas que operan a múltiples escalas (desde o peirao local ata as redes transatlánticas), con paisaxes materiais e simbólicas propios. As arquitecturas dos oficios tradicionais do mar constitúen unha infraestrutura cultural e produtiva que, máis aló do patrimonio, suxire modelos de adaptación (saberes técnicos, uso de materiais locais, economías circulares etc.) ante escenarios de transición ecolóxica e reconfiguración do traballo. Falamos de bordo litoral, de arquitectura, de rehabilitación ou de patrimonio.   

Nesta liña temática inclúense as seguintes prácticas e tipoloxías: carpintería de ribeira e estaleiros, lonxas e mercados, cetarias e viveiros, conserveiras e salgaduras, muíños de marea, faros e sinalización, cordelerías e artes de pesca, talleres mecánicos e caldeiraría naval, portos, diques e varaderos, entre outros. Estúdanse as súas materialidades, cadeas de valor, modos de traballo e a súa capacidade para inspirar criterios de proxecto actuais como a rehabilitación, a economía de medios e os saberes situados. 

Desde esta perspectiva, exponse preguntas crave: como se deben recuperar estas arquitecturas?, que exemplos de rehabilitacións ou consolidacións podemos atopar?, que pode aprender a arquitectura destes oficios en termos de baixa pegada material e adaptación?, como podemos integrar o legado dos oficios tradicionais do mar en novas edificacións con novos usos (por exemplo, a reconversión de naves de fábricas, peiraos para industrias de proximidade ou programas comunitarios)?